Ogień jest niezwykle destrukcyjnym żywiołem, ale z racji swej ambiwalentności ma też drugie znaczenie: oczyszcza. Mięso, które poddaje się ogniowi jest nietrwałe, rozkład ciała jest nieunikniony, ponieważ taka jest kolej rzeczy, a jedynym wyjściem jest po prostu oswojenie się z tą koniecznością i w ten sposób oczyszczenie z lęku przed enigmą, jaką jest starość i śmierć.
Autor, interpretując obraz Płonąca żyrafa, próbuje uświadomić czytelnikowi, że brzydota nie jest czymś złym, ma nawet większą moc aniżeli piękno, bo jest wszechobecna, ludzka, realna i niemal tożsama z życiem. Strach trzeba wyeliminować przez pogodzenie się z „mięsem” i nieodwołalnością przekroczenia granicy profanum i sacrum, więc ze śmiercią.
Grochowiak stworzył niepowtarzalne wizje poprzez malowanie słowami. Ten „poetycki obraz” widać nawet w budowie wersyfikacyjnej utworu – kolejne wiersze tworzą jakby „płynące” formyH. Kurczab, Stanisław Grochowiak – „Płonąca żyrafa”, [w:] Wśród starych i nowych lektur szkolnych, pod red. P. Żbikowskiego, Rzeszów 1994, s. 109. zamknięte w niezwykłej całości, tak jak u Salvadora Dalego.