Znaczne ich kwoty przelano z kwatery głównej SS do dawnego hotelu w pobliżu Merano, w Trydencie-Górnej Adydze, we włoskim Tyrolu Południowym. We Włoszech „prano” pieniądze, płacąc nimi za importowane towary oraz wynagradzając nimi niemieckich agentów. Niegdyś rozpowszechniono pogłoski, że sfałszowane pieniądze posłużyły do sfinansowania operacji uwolnienia z więzienia byłego włoskiego dyktatora, Benito Mussoliniego w roku 1943. Nie istnieją jednak żadne dowody potwierdzające te pogłoski.
Bank Anglii po raz pierwszy został poinformowany przez szpiega o spisku już w roku 1939. Urzędnicy bankowi po raz pierwszy wykryli sfałszowaną walutę dopiero w roku 1943 i określili ją „największym zagrożeniem w dziejach”. W pierwszej kolejności obecność podróbek odnotowano w angielskim banku w Tangerze (obecnie Maroko). Aż do lat 40. XX wieku emisję każdego banknotu przez Bank Anglii zapisywano w rejestrach, oprawionych w skórzane okładki, które przechowywano w archiwach bankowych. Urzędnicy w Tangerze zauważyli, że banknoty z serii która miała zostać wydrukowana, znajdowały się już w obiegu. Zespół fałszerzy zainteresował się wówczas produkcją amerykańskich dolarów. 22 lutego 1945 r. wyemitował próbne, jednostronne banknoty o nominale 100 dolarów.