Wyniki swoich badań przedstawił wcześniej trzem berlińskim botanikom: Münterowi, Christianowi Gottfriedowi Ehrenbergowi i Heinrichowi Friedrichowi Linkowi. Pierwsi dwaj bardzo przychylnie odnieśli się do odkrycia Sumińskiego: Münter zreferował pracę Sumińskiego w Towarzystwie Miłośników Przyrody w Berlinie 21 grudnia 1847 roku, Ehrenberg 3 stycznia 1848 w Berlińskiej Akademii Nauk. Natomiast Link całkowicie je odrzucił i otwarcie skrytykował pracę. Poparli go inni wpływowi botanicy: Matthias Jacob Schleiden, Albert Wigand i Hermann Schacht, pracę krytykowano także za granicąArthur Henfrey: On the Development of Ferns from Their Spores. Transactions of the Linnean Society of London 21 ss. 117-139 (1855).
Z czasem obserwacje Sumińskiego spotkały się z uznaniem, a ich autor jest obecnie powszechnie uznawany za rzeczywistego odkrywcę cyklu rozwojowego paproci. Potwierdzenie wyników badań Sumińskiego przyniosły m.in. publikacje Wilhelma Hofmeistera.
W uznaniu zasług dla rozwoju badań nad paprociami Leszczyc-Sumiński został przyjęty (w 1849) jako członek korespondent do Towarzystwa Naukowego Krakowskiego. Był też członkiem Towarzystwa Botanicznego w Ratyzbonie.