Käräjät – wiece plemienne, na których plemiona ugrofińskie (Finowie bałtyccy) zbierali się w celu omówienia najważniejszych spraw (wojna, budowa twierdz, wymiar sprawiedliwości, podział gruntów, rozstrzyganie sporów). Najważniejszą rolę odgrywała tam starszyzna plemienia (szamani, arystokracja oraz lokalny przywódca). Najczęściej käräjät były zwoływane na wzgórzu lub w miejscu kultu religijnego (tzw. sędziowski krąg, ułożony z kamieni, otaczający miejsce zebrań), gdzie według wierzeń duchy i bogowie mieli wysłuchiwać przemawiających i pomagać im w podjęciu właściwej decyzji. Każdy uczestnik wiecu musiał przysiąc przed bogami, że nie dopuści się kłamstwa w czasie obrad.
W poszczególnych plemionach ich przebieg nieco się różnił. Szczególnie praktykowano ten sposób podejmowania decyzji w IX–XIII wieku, kiedy plemiona fińskie tworzyły organizmy przedpaństwowe. Wówczas wspólnota składająca się z kilku lub kilkunastu wsi tworzyła jednostkę terytorialną, zwaną w Finlandii pitäjä (w Estonii i wśród Liwów kihelkond, w kronice Henryka Łotysza nazywaną kilegund) i składała się z kilku lub kilkunastu wsi. Jego odpowiednikiem wśród Słowian było opole i odgrywało ono zbliżoną rolę. W IX-X wieku wyodrębniły się związki wyższego rzędu, zwane maakunta (maakond w Estonii i wśród Liwów).