Kilka takich jednostek tworzyło plemię (heimo), o losach którego najprawdopodobniej decydował „wielki wiec” - ylikäräjät, w którym brali udział przywódcy poszczególnych maakond. System ten prawdopodobnie mógł powstać dopiero w XI-XII wieku i z czasem wśród niektórych plemion można zaobserwować spadek roli starszyzny na rzecz władzy książęcej (np. Lembitu z Lehola w Estonii). Przypuszcza się, że wielki wiec decydował o sprawach obronności, kultu religijnego, prawa zwyczajowego oraz stał na straży rozwoju handlu. Ustrój ten określa się mianem demokracji plemiennej, występującej także u Bałtów, Słowian i Germanów, ale w późniejszym okresie doszło do rozwoju zależności feudalnych.
Wśród germańskich ludów żyjących w Skandynawii odpowiednikiem käräjät był thing. W Finlandii utraciły one znaczenie po przyłączeniu kraju do Szwecji w 1249 roku, gdy regent Jarl Birger zreformował administrację królestwa i ograniczył wpływy thingów na rzecz Rady Królewskiej. Käräjät przekształciły się w lokalny sejmik, który w ciągu kilkuset lat stworzył podwaliny pod rozwój fińskiego parlamentaryzmu. W Estonii i na Łotwie system ten został całkowicie rozbity w wyniku podboju przez Zakon Kawalerów Mieczowych.