Po 11 listopada 1918 r. zaczął formować szeregi „Sokoła” w Gnieźnie. Jako komendant tej organizacji współorganizował powstanie w mieście i w powiecie. 28 grudnia 1918 r. został obwołany polskim komendantem miasta. Podjął decyzję zaatakowania Zdziechowy, w której zaczęły się gromadzić siły niemieckie przygotowujące się do kontrataku. Walki w okolicach Zdziechowy toczyły się od 29 do 31 grudnia 1918 roku. Jako dowódca dwu kompanii powstańców gnieźnieńskich, uczestniczył m.in. w walkach o Szubin w dniach 8 –10 stycznia 1919. 10 stycznia 1919 wyruszył na czele oddziałów wrzesińskich z Szubina na Rynarzewo, które zdobyto 13 stycznia 1919. Oddział Kittela po krótkim starciu z Niemcami zajął wieś Samoklęski Małe, po czym powrócił 17 stycznia 1919 do Gniezna. 20 stycznia 1919 objął stanowisko dowódcy Okręgu Wojskowego IV (Gniezno). Był współorganizatorem 4. pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszego 58. pułku piechoty). W lutym 1919 r. wybrany został jednogłośnie przez Rady Ludowe miasta i powiatu gnieźnieńskiego na Starostę Gnieźnieńskiego. Urząd ten pełnił do marca 1920 r. mały|Tablica pamiątkowa w holu Starostwa Powiatowego w Gnieźnie Następnie powrócił do pracy w cukrownictwie. Do 1939 roku pełnił funkcję dyrektora cukrowni w Żninie, którą unowocześnił wprowadzając w niej suszenie wysłodków.