W okresie dwudziestolecia międzywojennego był właścicielem dóbr ziemskich Mała Wieś w powiecie płockim oraz angażował się jako społecznik. Kandydował do Sejmu z powiatu żnińskiego w roku 1938. W latach trzydziestych był również prezesem Stowarzyszenia Rezerwistów i Byłych Wojskowych w Żninie, założył tam koło Związku Strzeleckiego.
W okresie II wojny światowej ukrywał się w Warszawie i na Lubelszczyźnie, by uniknąć represji za udział w powstaniu 1918 r. Po zakończeniu wojny, do momentu przejścia na emeryturę w roku 1950 pracował na stanowisku dyrektora cukrowni z Żninie. Następnie przeprowadził się do Torunia, gdzie zamieszkał na ulicy Matejki. Do śmierci wykładał maszynoznawstwo w Technikum Cukrowniczym w Toruniu. Pochowany w Toruniu na Cmentarzu św. Jerzego.
Był twórcą udoskonaleń technicznych. W 1914 r. zainstalował pierwszy na ziemiach polskich warnik z komorą pierścieniową, a także nowoczesną dwubębnową suszarnię „Imperial”. W latach dwudziestych był jedynym polskim specjalistą w dziedzinie suszarnictwa.