Był zagorzałym przeciwnikiem socjalizmu, kolektywizacji społeczeństwa. Opowiadał się za monarchią konstytucyjną z monarchą krępowanym zasadą kontrasygnaty. Parlament – według niego – winien być jednoizbowy. Władza wykonawcza silna, centralna, szybko i zdecydowanie podejmująca decyzje i odwołująca się po radę i zatwierdzenie ważniejszych kwestii do parlamentu (np. budżetu). Zaś obywatele mieli posiadać prawo do kontrolowania władzy, np. prawo petycji.
Ten niemiecki prawnik dostrzegał wady kapitalizmu wolnokonkurencyjnego. Uważał, że dla poprawienia sytuacji społecznej należy uwzględnić robotników przy podziale zysków, ułatwić kredyt godnym przemysłowcom nie posiadającym wystarczającego kapitału, zapewnić opiekę osobom niezdolnym do pracy. Krytykował chaotyczność gospodarowania, np. produkowanie bez możliwości zapewnienia dostatecznego zbytu. Kładł nacisk na sprawę ludności danego państwa, opisując zagrożenia wynikające z braku dostatecznej liczby ludności (sprawy obronności) i przeludnienia (bezrobocie, ubóstwo, brak oświaty, głód, przestępczość).