Interesował się również systematyką źródeł prawa. Podzielił je na: ustawy organizacyjne, czyli ustrojowe (w naszym rozumieniu konstytucje), ustawy zwyczajne, rozporządzenia pospolite i postanowienia (rozwijały ustawy wyższe, na których się opierały lub porządkowały sprawy podrzędne, mniej ważne). Stawiał wymogi, jakie ustawy winny spełniać: nie powinny zobowiązywać do spełnienia rzeczy niemożliwych zarówno obywateli, a tym bardziej urzędników nie mogą być ogłaszane jako niezmienne. Za dozwolone i pożyteczne uznawał stosowanie formalności „mających na celu zabezpieczenie się od lekkomyślnych i częstych zmian bez rzeczywistej potrzeby” nie działające wstecz (lex retro non agit). zachowujące prawa nabyte nie mogą naruszać ustaw wyższego rzędu właściwie ogłoszone (publicznie, w zrozumiałej formie, w sposób ułatwiający zrozumienie i zapamiętanie, w zrozumiałym języku) nie mogą bezpośrednio kopiować przepisów z innego państwa powinny zaspokajać rzeczywiste potrzeby społeczeństwa, a nie upodobania rządzących lub służyć im do robienia eksperymentów powinny być wydawane po dokładnym zbadaniu istniejącego stanu rzeczy (w oparciu o raporty, wysłuchanie obywateli, prace statystyczne, opinii znawców, głosów prasy) powinny uwzględniać dorobek prawodawstwa innych państw (pożytkować to, co inni już zrobili) i dorobek nauki