chwalono jej walory artystyczne, ale recenzenci marksistowscy oskarżali ją o sianie pesymizmu. Opinie o filmie zmieniły się na przestrzeni lat. Pętla współcześnie jest zaliczana do najważniejszych rodzimych naśladownictw poetyki kina noir i „czarnego realizmu”, obok m.in. Zimowego zmierzchu (1956) Stanisława Lenartowicza oraz Zagubionych uczuć (1957) Jerzego Zarzyckiego.
Fabuła Film zaczyna się sceną, w której alkoholik Kuba Kowalski podchodzi do okna, dostrzegając ulicę z wielkim zegarem na ścianie kamienicy. Wybija godzina ósma. Do drzwi Kuby dzwoni jego narzeczona Krystyna, która wdaje się z nim w rozmowę i wychodzi. Kolejny dzwonek oznajmia przybycie sąsiada-krawca, który naprawił płaszcz Kuby. Do godziny osiemnastej bohater musi czekać na Krystynę, która ma go zabrać na terapię odwykową do lekarza. Wydzwaniają do niego przez telefon dawno niewidziani koledzy, co niecierpliwi Kubę na tyle, że ten wkłada płaszcz i próbuje wyjść z mieszkania ze skradzionym naszyjnikiem Krystyny.