najdalej zaszedł w roku swoich największych sukcesów sportowych, w 1961 – do ćwierćfinału. Kilkakrotnie odpadał z wysoko rozstawionymi tenisistami, m.in. w 1955 z Kenem Rosewallem (I runda), w 1957 ze Svenem Davidsonem (III runda), w 1958 z Nealem Fraserem (III runda), w 1959 z Butchem Buchholzem (III runda), w 1963 z Gene’em Scottem (II runda), w 1964 z Rafaelem Osuną (II runda, po wcześniejszym wyeliminowaniu Whitneya Reeda).
W turniejach wielkoszlemowych poza Stanami Zjednoczonymi startował rzadziej, a w mistrzostwach Australii w ogóle. Na Wimbledonie najdalej, bo do III rundy (1/16 finału), zaszedł w swoim debiucie w 1961. Pozostałe swoje występy na londyńskich kortach trawiastych kończył na I lub II rundzie, przegrywając m.in. ze znanymi graczami Royem Emersonem (najwyżej rozstawionym w 1964), Pierre’em Darmonem (1966), Rogerem Taylorem (1965), Gene’em Scottem (1967), Billem Bowreyem (1969), a także z Hindusem Jaidipem Mukerjeą (1962).