Przez trzy lata klasyfikowany był w czołowej dziesiątce rankingu krajowego United States Tennis Association. W 1960 znalazł się na 9. miejscu, rok później na 5. miejscu, w 1962 – na 7. miejscu. Najwyższą pozycję z 1961 zawdzięczał takim wynikom, jak finał mistrzostw USA na kortach ziemnych (przegrany w czterech setach do Bernarda Bartzena) czy wspomniany ćwierćfinał międzynarodowych mistrzostw USA. Dell wyeliminował wówczas m.in. rozstawionego z „szóstką” Franka Froehlinga, ale jego ćwierćfinałowa porażka z liderem rozstawienia Rodem Laverem, przy jednoczesnej słabszej dyspozycji innych rodaków, sprawiła, że w półfinałach w ogóle zabrakło Amerykanów. Jednocześnie z amerykańskiej reprezentacji w Pucharze Davisa ubyło kilka czołowych rakiet – Butch Buchholz i Barry MacKay przeszli do grona tenisistów zawodowych, Dennis Ralston został zdyskwalifikowany – i kapitan zespołu David Freed zdecydował się powołać m.in. Donalda Della. Dell debiutował w wyjazdowym meczu przeciwko Indiom i był to debiut udany, w którym Amerykanin wsparty nieco młodszym Chuckiem McKinleyem pokonał w grze podwójnej Ramanathana Krishnana i Premjita Lalla.