W okresie Edo prowincje pozostały w formie nazw geograficznych. W przeciwieństwie do nich han był lokalną strukturą administracyjną i jako taka określał obszar, nad którym rozciągał swoją władzę lokalny rząd. System hanów został określony przez siogunat Tokugawów. Hany miały rozmaitą wielkość, ale zgodnie z definicja siogunatu, każdy han był posiadłością o rocznej produkcji co najmniej 10 tys. koku. Daimyō był głową hanu i bezpośrednim wasalem sioguna. Jeśli wasal daimyō posiadał lenno ponad 10 tys. koku (np. Kagetsuna Katakura z Sendai lub Kurōbei Inada z Tokushima), zgodnie z definicją nie był on daimyō, ponieważ służył swojemu daimyō, a nie siogunowi. Mimo to, takie lenno mogło być dla wygody nazywane hanem.
Stosunki między hanem a bakufu Podstawowe struktury hanu i bakufu były podobne, ponieważ Ieyasu Tokugawa, twórca bakufu, utrzymał struktury rządowe wypracowane przez jego przodków, lokalnych daimyō w prowincji Mikawa. Niektórzy daimyō, przede wszystkim ci, których przodkowie służyli Tokugawom przed 1600 (fudama daimyō), byli panami swoich hanów oraz pełnili funkcje urzędowe w ramach bakufu.