Siedemnaście wieków później, świadomym odkrywcą szkła uranowego stał się niemiecki chemik Martin Klaproth. Podczas eksperymentów z nowo odkrytym (1789) w blendzie smolistej tlenkiem uranuUran w postaci metalicznej otrzymał Francuz (1811–1890) dopiero w roku 1841., dodał ten związek do szkła jako czynnik barwiący. Klaproth mógł się przy tym kierować doniesieniami o odkrytych znacznie wcześniej barwiących właściwościach rud uranu. Były one bowiem traktowane jako zanieczyszczenie wydobywanych w czeskich Rudawach rud srebra i przez stulecia składowano je na hałdach, gdzie nabierały z upływem czasu żywych, rzucających się w oczy barw.
Dzięki pierwszym udanym próbom wykorzystania rud uranu w charakterze barwnika, wcześniejszy odpad kopalniany stał się przedmiotem zainteresowania przemysłu. W oparciu o kopalnie rejonu Jachymowa w Czechach wybudowano tam pierwszą wytwórnię barwnika uranowego. Znaczącą rolę w jej uruchomieniu odegrał czeski chemik i metalurg Adolf Patera. Wyroby fabryki szybko znalazły zbyt. Równocześnie zaczęło rosnąć zapotrzebowanie na barwniki, a w związku z tym również cena rudy uranowej. Jasnozielone, barwione uranem szkło, stało się w połowie XIX wieku modnym i poszukiwanym towarem.