Po 1880 roku największym odbiorcą towarów produkowanych przez zakład został toruński garnizon wojskowy. Firma uzyskała monopol na dostarczanie i instalację urządzeń wodno-kanalizacyjnych, sieci wodociągowych i łaźni do obiektów wchodzących w skład Twierdzy Toruń. Na przestrzeni fabryka zaprzestała produkcji maszyn i urządzeń rolniczych, ograniczając się wyłącznie na realizacji zamówień dla wojska. Fabryka rozbudowywała się dwukrotnie: od 1889 do początków lat 90. XIX wieku i od końca XIX wieku do 1901. W 1908 roku August Born podzielił majątek pomiędzy synem Karolem Bornem a jego zięciem inż. Fritzem Raapke. Firma nie poniosła strat podczas I wojny światowej.
Teren zakładu obejmował kwartał mieszczący się pomiędzy ulicami: Grudziądzką, Lelewela, Wiązową i Wybickiego. Liczba pracowników w 1880 roku wyniosła 76 osób, do 1903 wzrosła do 147.