Okres międzywojenny Po powrocie Torunia do Polski w 1920 roku zakłady w całości należały do rodziny Raapke. W okresie międzywojennym fabryka wygrała przetarg na reparację kotłów parowozowych Polskich Kolei Państwowych. W tym okresie wymieniono całkowicie park maszynowy, wzniesiono nową halę fabryczną i wybudowano nową tokarnię, która częściowo spłonęła na początku 1924 roku. Liczba pracowników w latach 1923–1929 wynosiła ok. 120 osób. Firma uzyskała w Polsce monopol na produkcję pogłębiarek i silników parowych dla przemysłu. Część towarów firma eksportowała do innych państw europejskich, Azji i Afryki.
Podczas wielkiego kryzysu firma borykała się z dużymi problemami. Przestała otrzymywać kredyt od rządu polskiego na produkcję ciężkiego sprzętu, zaprzestała eksportu swoich towarów, zmniejszyła liczbę pracowników (w 1935 do 22). Firma utrzymała się dzięki prowadzeniu remontów maszyn rolniczych. Wzrost produkcji i zatrudnienia nastąpił po 1936 roku. W lipcu 1939 roku w zakładzie pracowało 108 osób. Po kryzysie firma nie eksportowała swoich towarów.