Ceremonia taka musiałby odbyć się w Konstantynopolu. Mogłoby napotkać na duże trudności. Aktualny patriarcha bizantyńskiej stolicy Grzegorz III Mammas (1443-1450) był bowiem bojkotowany przez większość duchowieństwa, jako zwolennik unii kościelnej. Atakowany przez opozycję antyunijną w już 1450 roku opuścił Konstantynopol i udał się na dobrowolną emigrację do Rzymu por. Michał Kozłowski, https://web.archive.org/web/20150721171117/http://histmag.org/Konstantyn-XI-Paleolog-ostatni-cesarz-bizantynski-9032. 12 marca przybył do Konstantynopola i objął rządy w stolicy.
Konstantyn próbował wejść w koligacje rodzinne z sułtanem Muradem II poprzez ewentualny ślub z jedną z jego krewnych i w ten sposób zneutralizować istniejące nad cesarstwem zagrożenie tureckie, jednak nic z tych planów nie wyszło. Sułtan zaczął bowiem domagać się zwierzchności nad Konstantynopolem, na co cesarz nie chciał i nie mógł się zgodzić. W takiej sytuacji Konstantyn zwrócił się do władców państw zachodnich z prośbą o pomoc, ci jednak uzależnili ją od zawarcia unii między Kościołem bizantyjskim a rzymskim. Podobne próby podejmowali także poprzednicy Konstantyna na tronie, choć bez większego skutku. Cesarz w 1452 roku podpisał akt o zjednoczeniu obu Kościołów, jednak unia została powszechnie odrzucona zarówno przez prawosławne duchowieństwo, jak i przez lud.