Dlatego dla Euckena przeciwieństwem gospodarki centralnie sterowanej (w której polityczne kierownictwo dysponuje najwyższą władzą a jednostki są jej całkowicie pozbawione) była nie tyle gospodarka wolnorynkowa zgodna z zasadami leseferyzmu, lecz raczej gospodarka, w której występuje pełna konkurencja. Taka, gdzie nikt nie dysponuje władzą ekonomicznego kierowania innymi. Między tymi dwoma biegunami istnieje inny ustrój gospodarczy: tzw. „vermachtete Marktwirtschaft”. W tym przypadku poszczególne grupy nacisku („grupy władzy” – Machtgruppen) mogą, poprzez politykę cenową albo lobbing, wkraczać w ekonomiczną wolność innych uczestników rynku.
Co więcej, zdaniem Euckena zasady leseferyzmu, czyli gospodarki pozostawionej samej sobie, prowadzą stopniowo i nieuchronnie do gospodarki kierowanej przez grupy nacisku. Eucken wyjaśniał to w przedmowie do pierwszego tomu rocznika „ORDO”:
Mniej czy więcej działalności państwa – to pytanie w istocie pomijamy. Chodzi nie o problem ilościowy, lecz jakościowy. Państwo nie powinno ani usiłować sterować procesami gospodarczymi, ani pozostawiać gospodarkę samą sobie. Państwowe planowanie formy – tak;