Dzięki tym tezom Eucken zaliczany jest do propagatorów ordoliberalizmu (który uważany był za niemiecką odmianę neoliberlizmu), a jednocześnie za duchowego ojca społecznej gospodarki rynkowej.
Eucken opublikował swoje najważniejsze dzieło Grundlagen der Nationaloekonomie („Podstawy ekonomii politycznej”) po raz pierwszy w 1939. Sformułował w nim swoją hipotezę o wzajemnej zależności ustrojów gospodarczych i politycznych. Według niej gospodarka rynkowa warunkowała wolnościowe państwo prawa. Zaś gospodarka centralnie kierowana, jaką wprowadzili naziści w III Rzeszy oraz komuniści najpierw w ZSRR, a potem w Europie Środkowo-Wschodniej, koniecznie potrzebuje dyktatury, która najpierw ją wprowadzi, a potem będzie przemocą utrzymywać. W przeciwnym razie gospodarka niedoboru upada.
Do kanonu podręcznikowego należy dziś euckenowskie rozróżnienie nowożytnych ustrojów gospodarczych na gospodarki centralnie kierowane oraz gospodarki rynkowe. Kryterium rozróżnienia tych dwóch formacji gospodarczych nie była – dla Euckena – aktywność państwa, lecz rozkład władzy gospodarczej.