Uruchomiono w 1908 roku pierwszą linię kolejową, w 1912 roku powstał jeden z najbardziej charakterystycznych budynków – Lecznica Spółki Brackiej (obecnie szpital miejski przy ul. Niepodległości)Ewa Granieczny, Bogusław Szyguła, Knurów – miasto na węglu wyrosłe, Knurów 2014, s. 26.. W rejonie ulic Niepodległości i 1 Maja wzniesiono kilkanaście, w większości modernistycznych kamienic, w latach 1928–1929 wybudowano także ratusz miejskiEwa Granieczny, Bogusław Szyguła, Knurów – miasto na węglu wyrosłe, Knurów 2014, s. 27.. W pobliżu ul. Dworcowej warto ponadto zwrócić uwagę na odnowioną kapliczkę św. Jana Nepomucena ufundowaną w 1919 roku oraz kościół pw. śś. Cyryla i Metodego z oryginalnymi wystrojem projektu Henryka Burzca – rzeźbiarza z Zakopanego.
Po I wojnie światowej, w latach 1919–1921, wielu mieszkańców Knurowa wzięło udział w powstaniach śląskich mających na celu przyłączenie chociaż części Górnego Śląska do odrodzonej Polski, a także, aby miejscami zakończyć okres niemieckiego terroru. W plebiscycie w 1921 roku większość mieszkańców Knurowa (oraz obecnych knurowskich dzielnic Szczygłowic i Krywałdu, a ówcześnie osobnych miejscowości) głosowała za przyłączeniem do państwa polskiego, ale pozostawała proniemiecka mniejszość.