Po ukształtowaniu się granicy na Górnym Śląsku w 1921 roku, Knurów, Szczygłowice i Krywałd znalazły się w granicach Polski już w 1922 roku. Od tej pory Knurów wchodził w skład Polski, ale stał się miejscowością graniczną, gdyż w pobliżu przebiegała granica z Niemcami. W 1922 roku do Knurowa, i jego obecnych dzielnic, wkroczyło Wojsko Polskie z radością witane przez znaczną część mieszkańców. W okresie międzywojennym Knurów przybrał nieco miejskiego charakteru, szczególnie po wybudowaniu ratusza miejskiego w latach 1928–1929, mimo braku praw miejskich, jednak sama miejscowości liczyła tylko kilka tysięcy mieszkańców i jej gwałtowny rozwój nastąpił dopiero po wojnie wraz z napływem ludności z innych regionów Polski oraz rozbudową osiedli i przemysłu.
II wojna światowa dotarła do miasta już 1 września 1939 roku o godz. 5.00, kiedy to oddziały niemieckie przekroczyły granicę polską od strony Szywałdu (obecnie gliwicki Bojków) i zajęły Knurów broniony przez byłych powstańców śląskich. Od strony Nieborowic, Niemcy wkroczyli do Krywałdu i Szczygłowic. Granicy Polski na odcinku knurowskim bronił II batalion OOP. I i II kompanią dowodzili bracia Ryszard i Feliks Michalscy. Samoloty niemieckie ostrzelały m.in. kościół i teren fabryki „Lignoza” w Krywałdzie.