Od 1954 do 1959 uczyła w Tunezji, zajmując się dziewczętami z Francji mieszkającymi w tym kraju. Trudno było jej jednak odnaleźć się na nowej posadzie, gdyż dziewczęta (którymi się zajmowała w okresie odzyskania przez Tunezję niepodległości), wydawały się jej bardzo powierzchowne. Zaczęła popadać w depresję. Po trzech latach przełożone postanowiły ją przenieść z powrotem do Turcji. Od 1964 do 1971 siostra Emmanuella nauczała w Egipcie, w College de Sion w Aleksandrii. Tu znów trudno jej było zaakceptować zamknięcie uczniów się na problemy społeczne. Zdecydowała więc, by zaprzestać uczenia filozofii i zająć się dziewczętami z ubogiej dzielnicy Bacos. Wtedy właśnie rozpoczyna się jej „zakochanie” w Egipcie.
Praca charytatywna w Kairze W 1971, już w wieku emerytalnym, chciała pójść za przykładem XIX-wiecznego belgijskiego misjonarza Ojca Damiana i zająć się trędowatymi w Kairze. Musiała jednak zrezygnować z tego projektu z powodów administracyjnych, ponieważ lazaret znajdował się w strefie wojskowej. Postanowiła więc dzielić swe życie z najbardziej ubogimi i za zgodą władz zakonu, zamieszkała w Ezbet-Al-Nakhl, dzielnicy śmieciarzy, jednej z najbiedniejszych dzielnic Kairu.