Jego rodzina przeniosła się do Wielkiej Brytanii w 1947, gdzie Andrzej obronił swoją pracę doktorską na Uniwersytecie Londyńskim, na kierunku studiów orientalnych. W 1949 urodził się jego syn, Stefan. W 1953 Ehrenkreutz był stypendystą Uniwersytetu Yale, a latem 1954 przeprowadził się do Ann Arbor jako wizytujący wykładowca historii islamu na Uniwersytecie Michigan. W latach 1967–1985 był tam profesorem na dwóch wydziałach, zajmujących się historią i studiami nad Bliskim Wschodem. Wydał ważną monografię o wodzu i polityku muzułmańskim z XII wieku, Saladynie. Po przejściu na emeryturę został profesorem emerytowanym, a w 1987 razem z małżonką wyemigrowali do Australii, gdzie wcześniej przesiedlił się jego syn Stefan ze swoją rodziną.
Od 1960 był działaczem Kongresu Polonii Amerykańskiej. W 1976 był współzałożycielem Północnoamerykańskiego Studium Spraw Polskich, które było jednym ze źródeł informacji i poparcia dla opozycji demokratycznej w Polsce, a później nowo założonego związku zawodowego „Solidarność”. Jako prezes Studium bardzo często bywał w Waszyngtonie, gdzie brał udział w dyskusjach dyplomatycznych na wysokim szczeblu, przekazując poufne wiadomości i aktywnie żądając wsparcia polskich wygnańców, uchodźców i związkowców przez Departament Stanu i Kongres.