Vaccariniego i ukończony w 1752, jest typowym przykładem baroku sycylijskiego;: putta zdobiące balkony, balustrady z kutego żelaza, rzeźbiona kamieniarka i wykorzystanie tufu wulkanicznego dla uzyskania odcieni czerni i szarości
Architektura baroku to styl europejski, który powstał we Włoszech w XVII wieku, charakteryzujący się przede wszystkim przepychem, teatralnością, bogactwem form rzeźbiarskich i częstym wykorzystywaniem efektu chiaroscuro między światłem i cieniem w budowli. Barok sycylijski reprezentuje dużo więcej niż tylko zbiór dzieł barokowych, przypadkowo wzniesionych na Sycylii i określany jest jako styl niezależny. Np. cechą baroku jest wznoszenie w tym stylu budynków, zamówionych przez Kościół rzymskokatolicki lub pałaców (palazzi), czyli arystokratycznych prywatnych rezydencji mieszkalnych średniej wielkościŻaden arystokrata sycylijski nie nazwałby tak swojej siedziby, preferując raczej słowo casa (dom). Słowo: "Palazzo" wraz z rodowym nazwiskiem było określeniem, zastrzeżonym dla władz państwowych, kupców i dostawców.. Pierwsze dzieła baroku na Sycylii były niezgrabne, o złych proporcjach i nie wytrzymywały porównania ze wspaniałymi przykładami z Rzymu, Florencji lub Neapolu.