Jednak od połowy XVIII wieku barok sycylijski osiągnął pełną indywidualność i odtąd wyróżniał się w większości przypadków dwoma lub trzema następującymi cechami:
Maski i putta, często nacechowane groteską, podtrzymują balkony lub dekorują fasadę budynku. Te uśmiechnięte i bardzo widoczne twarze są reliktem architektury manieryzmu. (ilustracje nr 2 i 8). Balkony, począwszy od 1633, są często otoczone balustradą z kutego żelaza o skomplikowanym wzorze (ilustracja nr 2), w przeciwieństwie do wcześniejszego okresu, kiedy balustrady miały bardziej prostą konstrukcję (ilustracja nr 6). Schody zewnętrzne są dość częstym elementem w willach i palazzi. Większość tych rezydencji ma wejście paradne, przeznaczone początkowo dla wjazdu karocy, które składa się z łuku przebitego w fasadzie, przylegającej do ulicy, prowadzącego na dziedziniec wewnętrzny. To przeważnie z tego miejsca wznoszą się, aż do sal przyjęć na pierwszym piętrze, podwójne schody o wyszukanej strukturze: symetryczne płaszczyzny schodów mogą zmieniać kierunek aż czterokrotnie. Dojście do kościołów ma często formę długich i prostych schodów, przypominających te na Piazza di Spagna w Rzymie (ilustracja nr 23). Fasady, zarówno w kościołach, jak w palazzi, były często wklęsło lub wypukło wygięte (ilustracje nr 1 i 6).