Następnie wyspa przeszła po rządy Burbonów neapolitańskich, a ostatecznie została przyłączona do Królestwa Włoch w 1860 roku. Sycylijczycy asymilowali w ten sposób liczne kultury, co tłumaczy dużą różnorodność architektoniczną wyspy.
Innowacyjna forma architektury dekoracyjnej i klasycystycznej, charakterystyczna dla Sycylii, zaczęła pojawiać się w latach 30. XVI wieku Pod silnym wpływem zrujnowanych budowli greckich oraz wzniesionych na wyspie normandzkich katedr, ta nowa forma zaczęła przyswajać motywy architektoniczne, typowe dla sztuki starożytnej Grecji, takie jak klucz grecki. Wpływ sztuki normandzkiej odzwierciedlił się w zastosowaniu łuku i w ważnej funkcji okien.
Ta powstająca architektura jest pod wieloma względami wyjątkowa: przeciwnie niż w Europie kontynentalnej nie miała źródła w architekturze odrodzenia, lecz stanowiła w rzeczywistości rozwiniętą formę gotyku normandzkiego. Sztuka odrodzenia zaledwie zaznaczyła się na Sycylii, nawet w stołecznym mieście Palermo, jedynym dziełem z okresu Cinquecento jest fontanna, przywieziona z Florencji, gdzie zbudowano ją dwadzieścia lat wcześniej. (ilustracja nr 5)