Byliśmy nękani, gdy mówił: 'To możecie robić, tego nie możecie robić' lecz teraz będziemy mogli robić to, co chcemy i nie będziemy musieli robić tego, czego nie chcemy." Po usłyszeniu tej opinii Mahākassapa zdał sobie sprawę, że Dhamma i Vinaya mogą zostać zdeprawowane i mogą nie przetrwać w oryginalnej formie, jeśli inni mnisi zaczną zachowywać się jak Subhadda, interpretując Dhammę i Vinayę według własnego uznania.
Ustanowienie soboru Mahākassapa zdecydował, że Dhamma musi zostać zachowana i strzeżona w taki sposób, by uniknąć jej rozkładu. Chcąc sprostać temu, za zgodą sangi, zwołał radę pięciuset arahantów. Ānanda miał być jednym z członków tego zgromadzenia pod warunkiem, że osiągnie stan arahanta przed rozpoczęciem soboru. Pod przewodnictwem Czcigodnego Mahākassapy pięciuset mnichów spotkało się na obradach podczas pory deszczowej. Na początku zebrania Mahākassapa zaczął przepytywanie najbardziej znamienitego w dziedzinie Vinayi, Czcigodnego Upāli w celu wyjaśnienia wszystkich szczegółów dotyczących reguły zakonnej. Mnich ten posiadał ku temu najlepsze predyspozycje, jako że jego nauczycielem zasad Vinayi był sam Budda.