W pierwszej kolejności Mahākassapa wypytał go szczegółowo o zasady dotyczące pierwszego wykroczenia (pārājika), pod kątem zagadnienia, okoliczności, osób których ono dotyczy, proklamacji, powtórzenia proklamacji, sytuacji gdy czyn ten klasyfikuje się jako wykroczenie oraz kiedy nie jest wykroczeniem. Upāli dał wyczerpujące i stosowne odpowiedzi a jego komentarze zostały przyjęte jednomyślnie przez Sanghę. Tym sposobem oficjalnie ustanowiono Vinayę.
Czcigodny Mahākassapa zwrócił się następnie o pomoc do Ānandy, który posiadał cieszącą się ogólnym szacunkiem wiedzę w zakresie Dhammy. W noc poprzedzającą rozpoczęcie rady, Ānanda osiągnął stan arahanta i mógł uczestniczyć w zgromadzeniu. Dzięki temu Mahākassapa mógł z pełnym zaufaniem przepytać Ānandę na temat Dhammy, włącznie ze szczegółami odnoszącymi się do mów Buddy. Chodziło o potwierdzenie i weryfikację wszystkich miejsc, gdzie Budda wygłaszał swoje kazania, a także osób, do których mowy były skierowane. Ponadprzeciętna pamięć Ānandy pozwoliła mu na udzielenie najrzetelniejszych odpowiedzi. W ten sposób mowy Dhammy zostały przyjęte jednomyślnie przez Sanghę.