W listopadzie 1941 miało miejsce jedyne masowe zwolnienie z obozu – 800 Żydów w wieku poniżej 18 lat otrzymało możliwość powrotu do domów.
Począwszy od 1942 z obozu wyruszały transporty Żydów kierowanych do Auschwitz-Birkenau (58 transportów), Sobiboru (4 transporty), Kowna i Tallinna (po jednym transporcie). Pociągi wiozące wywożonych ruszały z dworców w Bobigny lub Bourget. Szacuje się, że 9 z 10 Żydów francuskich-ofiar nazizmu było przed deportacją przynajmniej czasowo przetrzymywanych w obozie w Drancy, który zyskał z tego powodu miano „przedpokoju śmierci”. Łącznie w ponad 60 konwojach z Drancy wyjechało 67 tys. Żydów, z czego niecałe 3% przeżyło wojnę. Z tego obozu wybierano również zakładników, rozstrzeliwanych w odwecie za udane akcje ruchu oporu. Kilkuset więźniów było zmuszanych do pracy w fabrykach w Paryżu.
W czasie istnienia obozu w Drancy na jego czele stali kolejno Theodor Dannecker (do lipca 1942), Heinz Röthke (do czerwca 1943) i Alois Brunner (do wyzwolenia). Szczególnie Dannecker miał opinię sadysty, który celowo wywoływał w obozie klęski głodu i uniemożliwił prowadzenie jakiegokolwiek życia kulturalnego, które było możliwe w innych obozach.