Po wejściu Confederación Española de Derechas Autónomas (Hiszpańska Konfederacja Prawicy Autonomicznej), sojuszu katolickich partii klerykalnych odrzucających reformy prowadzące do zeświecczenia kraju, w skład rządu Hiszpanii i po wybuchu strajku generalnego jesienią 1934 Companys zdecydował się na proklamację 6 października Kraju Katalońskiego w ramach Hiszpańskiej Republiki Federalnej. Strajkiem kierowały głównie dwa największe hiszpańskie związki zawodowe: Powszechny Związek Robotników i Krajową Konfederację Pracy. W Asturii strajk przerodził się w zbrojną rewoltę, którą stłumiło dopiero wojsko. Armia interweniowała także w Katalonii, aresztując całe kierownictwo Generalitat de Catalunya. Więźniów umieszczono na zacumowanym w barcelońskim porcie statku Uruguay. Rząd uchylił Statut autonomii Katalonii, a Companys został wraz z resztą swojego gabinetu skazany na 30 lat więzienia i całkowicie pozbawiony praw publicznych. Wyrok wydał Tribunal de Garantías Constitucionales de España (Trybunał Gwarancji Konstytucyjnych Hiszpanii – działający w okresie Drugiej Republiki odpowiednik polskiego TK) stosunkiem głosów 10 za i 8 przeciw. Skazani trafili do więzienia w Puerto de Santa María w prowincji Kadyks.