Tą drogą tytuły hrabiowskie uzyskali lub potwierdzili: Borchowie, Braniccy, Czaccy, Grocholscy, Hutten-Czapscy, Ilińscy, Kaszowscy, Kossakowscy, Krasiccy, Łosiowie, Miączyńscy, Moszczeńscy, Platerowie, Przezdzieccy, Ronikierowie, Rozwadowscy, Rzewuscy, Sołłohubowie, Tyszkiewiczowie i Uruscy.
W związku z misjami dyplomatycznymi dla podniesienia prestiżu i rangi delegacji kanclerze królewscy pozwalali wysyłanym posłom na podpisywanie się tytułem hrabiowskim zamiast mało znanego polskiego tytułu komesa.
Tuż przed upadkiem Rzeczypospolitej Sejm zaczął również nadawać wbrew tradycji tytuły, m.in. Poniatowskim i Ponińskim.
W okresie rozbiorów monarchie obce również nadawały tytuły. We wszystkich zaborach prawo do uzyskania tytułu hrabiego miała rodzina mogąca wykazać się pochodzeniem od senatora Rzeczypospolitej lub osoby piastującej wysokie urzędy koronne. Rodziny pochodzące od urzędników ziemskich lub powiatowych otrzymywały tytuł barona.