Za Chinula praktykowało w nim ponad 500 buddystów. Liczba praktykujących rosła szybko i w okresie narodowego mistrza Wŏn’gama Ch’ungjiego (1226–1292) praktykowało w nim kilka tysięcy uczniów w głównym kompleksie klasztoru oraz w mniejszych świątyniach i pustelniach wokół niego. W połowie XIV w. król Kongmin (pan. 1351–1374) wydał proklamację deklarującą, iż Songgwang-sa jest „najlepszym klasztorem Wschodu”

Jednakże pod koniec dynastii Koryŏ, na skutek jej problemów finansowych, klasztor przestał być dotowany i podupadł. Szesnasty i ostatni narodowy nauczyciel Kobong Pŏpchang (1350–1428), który przybył do klasztoru w 1395 r. rozpoczął restaurowanie zniszczonych budynków; prace zostały zakończone przez jego następców w 1427 r.

W latach 1592–1597 przez prowincję Chŏlla przetoczyła się inwazja japońska dowodzona przez generała Hideyoshiego. Cztery budynki klasztoru zostały przez Japończyków spalone, a większość mnichów została zmuszona do opuszczenia klasztoru.