Na przełomie czerwca/lipca 1939 został wybrany ostatnim dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego polskiego UJK w okresie II RP.
W okresie okupacji niemieckiej pracował w szkołach średnich, pełniąc jednocześnie obowiązki dziekana na tajnym uniwersytecie we Lwowie i rektora w tajnej Akademii Handlu Zagranicznego. Utrzymywał ścisłe kontakty z AK.
Po wojnie w marcu 1945 przymusowo wysiedlony ze Lwowa do Przemyśla, latem 1945 osiadł w Poznaniu. Został kierownikiem Katedry Geografii Uniwersytetu Poznańskiego po zamordowanym w czasie wojny Stanisławie Pawłowskim. W 1947 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego, a w latach 1947–1957 kierował Instytutem Geograficznym uniwersytetu (przemianowanego na Uniwersytet Adama Mickiewicza, UAM). Był członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Geograficznego, członkiem korespondentem PAU, przewodniczącym Komisji Geograficzno-Geologicznej Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.
W 1955 odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej.
Pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu (1/A/85).
Życie prywatne Z małżeństwa z Małgorzatą Schellenberg (zawartego w 1923) miał trzech synów, m.in. Karola (ur. 1924), językoznawcę, profesora UAM oraz Stanisława (ur. 1925), radiologa i alpinistę.