16 grudnia 1941 roku „Andrea Doria” wyszedł w morze w składzie silnego zespołu okrętów admirała Iachino, jako daleka eskorta konwoju do Libii1st Battle of the Sirte.. Następnego dnia jednostki włoskie starły się z eskortą brytyjskiego konwoju na Maltę, dowodzoną przez kontradmirała Philipa VianaAndrzej Perepeczko, Burza nad Atlantykiem. Tom II, s. 410.. Wobec zdecydowanej przewagi włoskiej, kontradmirał Vian starał się manewrując utrzymać bezpieczną odległość pomiędzy ochranianym transportowcem a nieprzyjacielem. Przy nadciągających ciemnościach (Włosi nie posiadali radaru) i uznając pierwszeństwo zadania ochrony własnych zaopatrzeniowców, admirał Iachino przerwał ogień, oddalając się w kierunku południowym. Ta nierozstrzygnięta potyczka została nazwaną I bitwą w Zatoce SyrtaAndrzej Perepeczko, Burza nad Atlantykiem. Tom II, s. 411-412..
Kolejną operację osłony konwojów do Libii, tym razem bez kontaktu z przeciwnikiem, przeprowadzili Włosi w pierwszych dniach stycznia 1942 roku. Zespół dalekiej osłony, z pancernikami „Littorio”, Giulio Cesare” i „Andrea Doria” po wykonaniu zadania powrócił do Tarentu 5 styczniaSławomir Brzeziński, Włoski pancernik Andrea Doria, s. 15-16..