Od tej pory, podobnie jak większość ciężkich okrętów floty włoskiej, „Andrea Doria” pozostawał w bazie w Tarencie. Brak paliwa i niekorzystna dla państw Osi sytuacja na Morzu Śródziemnym spowodowały, że jedynymi formami aktywności pancernika były rejsy ćwiczebneSławomir Brzeziński, Włoski pancernik Andrea Doria, s. 16..
Po ogłoszeniu zawieszenia broni z aliantami 8 września 1943 roku, okręty stacjonujące w Tarencie wypłynęły następnego dnia (około 17.00) w morze, aby zgodnie z warunkami alianckimi oddać się pod kontrolę sprzymierzonych na Malcie. W odróżnieniu od drugiego zespołu, płynącego z La Spezia, który w wyniku niemieckich ataków lotniczych utracił pancernik „Roma”, jednostki z Tarentu bez przeszkód dotarły na wyznaczone miejsceJoseph Caruana, Cel – Malta..
W internowaniu na Malcie „Andrea Doria” pozostawał do 8 czerwca 1944 roku, kiedy został przebazowany do portu w Augusta, a następnie do Syrakuz na Sycylii. Po zakończeniu działań wojennych pancernik pozostał w składzie floty włoskiej, pełniąc w okresach od listopada 1949 roku do grudnia 1950 roku oraz od marca 1951 roku do marca 1953 roku funkcję jednostki flagowej floty. Później, do 1956 roku był jednostką szkolną.