dęby.
W wydanej przed wojną książce o roślinności Prus Wschodnich i Zachodnich podano dzwonek szczeciniasty ( L.) jako roślinę chronioną w Dobrocinie.
Historia mały|left|Jeziora i stawy , , , , , Przed 1945 lasy były częścią dóbr dobrocińskich.
W drugiej połowie XX wieku zarządcą lasów był Stockhaus, ponadto zatrudnionych było 4 leśniczych rewirowych (zarządzający lasami w okolicach Dobrocina, również ich częścią — dosłownie Jesionowe Bagno — na północ od Woli Kudypskiej, nazywał się Rohr), 1 strzelec rewirowy i 35 stałych robotników leśnych. Stosowano planowe nasadzenia, a szczególną opieką otoczone były stare modrzewie oraz czerwone buki.
Lasy słynęły z całym kraju z dobrej jakości okleiny dębowej (dęby fornirowane) i były często zwiedzane przez wycieczki specjalistów z Niemiec i zagranicy, przedstawiały bowiem przykład wzorowo prowadzonego lasu prywatnego. Pnie starych drzewostanów sosnowych zawierały do 12 m³ drewna. Eksploatowano również stuletnie modrzewie.
Mimo że Dobrocin leży niemal poza granicą występowania buka, drzewo to odnowiło się w Lasach Dobrocińskich do tego stopnia, że zostało częściowo wycięte, by zapobiec przerostowi.
mały|right|Część Lasów Dobrocińskich zwana niegdyś Eschenbruch W sumie roczny pobór drewna wynosił 16 000 m³, a kupował je m.in.