Po zakończeniu I wojny światowej rząd włoski nie widział konieczności inwestowania w modernizację własnych okrętów liniowych. Przyczyniły się do tego zarówno kryzys finansowy państwa, jak i brak silnego potencjalnego przeciwnika w akwenie Morza Śródziemnego: Austro-Węgry przestały istnieć, a Francja, z którą w efekcie traktatu waszyngtońskiego marynarka włoska uzyskała parytet sił, zmuszona była dzielić swe zaangażowanie pomiędzy Morze Śródziemne i Ocean AtlantyckiConway’s all the World’s Fighting Ships 1922–1946, s. 280.. Dopiero w latach 30., pod wpływem wiadomości o budowie we Francji nowoczesnych pancerników typu Dunkerque zdecydowano się na modernizację dwóch pancerników typu Conte di Cavour. Po jej zakończeniu na zwolnione przez nie miejsca w stoczniach trafiły „Caio Duilio” i bliźniaczy „Andrea Doria”Andrzej Jaskuła, Włoskie pancerniki typu Conte di Cavour cz. II..
Opis konstrukcji W momencie oddania do służby „Caio Duilio” reprezentował układ konstrukcyjny typowy dla pancerników tego okresu. Na stalowym, nitowanym kadłubie długości 176,1 m i wyporności pełnej 25 200 ton umieszczone było pięć wież artyleryjskich z działami kal. 305 mm.