Teofil Magdziński (ur. 13 października 1818 w Szamotułach, zm. 1 lutego 1889 w Zbąszyniu) – prawnik, konspirator, działacz demokratyczny na emigracji, uczestnik powstania wielkopolskiego 1846 roku, Wiosny Ludów, powstania styczniowego, polski polityk, reprezentant ludności polskiej w Reichstagu i władzach miejskich Bydgoszczy, gdzie był nieugiętym obrońcą polskości.
Życiorys Urodził się 13 października 1818 r. w Szamotułach, w powszechnie szanowanej rodzinie Jana, poczmistrza i Nepomuceny z Halickich. W latach 1827–1834 uczęszczał do Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, a następnie uczył się jako wolny słuchacz na wydziale filozoficznym uniwersytetu we Wrocławiu (1835). Po egzaminie dojrzałości studiował prawo, lecz po kilku miesiącach został skreślony z listy studentów. Był współzałożycielem i członkiem Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego we Wrocławiu. Studia prawnicze kontynuował w uniwersytetach w Berlinie i w Lipsku, gdzie działał w Kole Studentów Polskich.