Działalność konspiracyjna Po studiach pracował w sądownictwie w Berlinie i w Poznaniu. W tym czasie odbył również służbę wojskową, którą ukończył w stopniu porucznika landwery. Od 1845 r. działał w konspiracji wielkopolskiej Towarzystwa Demokratycznego Polskiego. Ludwik Mierosławski wyznaczył go na naczelnika powstania na Żmudzi. Miał zebrać w Rosieniach żmudzkie i wschodniopruskie oddziały powstańcze, zająć Kowno, a po połączeniu się z oddziałami z Królestwa Polskiego udać się pod Dęblin. W końcu stycznia 1846 r. wyjechał do Królewca i pod fałszywym nazwiskiem przekradł się do powiatu rosieńskiego, skąd nawiązał kontakt korespondencyjny z przywódcami powstania w Wilnie. Tropiony przez agentów carskich musiał wyjechać do Kłajpedy, gdzie wkrótce został aresztowany przez policję pruską, wywieziony do Poznania i osadzony w cytadeli. W kwietniu 1846 r. zbiegł z więzienia i udał się do Francji. Nadal był poszukiwany przez policję pruską listem gończym.