Łagier w tajdze był pozbawiony ogrzewania, opieki lekarskiej, lekarstw, a wyżywienie wynosiło 0,5 funta chleba i zupy złożonej prawie wyłącznie z wody. Dodatkowo dochodziło do ustawicznych kradzieży na przykład odzieży więźniów przez straż obozową. Śmiertelność była bardzo wysoka w wyniku warunków życia oraz tyfusu. Z obozu w tajdze, podobnie jak z więzień doszło do licznych ucieczek wojskowych, wielu oficerów i podoficerów ukrywało się też przed uwięzieniem. Ci uciekinierzy lub ukrywający się, którzy zostali złapani, byli zabijani w wyniku tortur lub w egzekucjach. Od połowy 1920 roku oficerowie przetrzymywani byli w łagrze w Omsku a później do jesieni 1921 roku w TuleScholze-Srokowski, 2007, s. 414-416.. Jeńców z 5 Dywizji Strzelców Polskich zaczęto stopniowo przekazywać Polsce po zawarciu pokoju ryskiego. Proces ten ukończono w maju 1922 roku. Szacuje się, że do niewoli trafiło około 10 tysięcy polskich żołnierzy z tej dywizji, a do kraju powróciło z tej liczby 5,5 tysiącaWyszczelski 2016, s. 246-247..