Krawczyk (1999) wyróżnia trzy okresy w jego działalności: okres pierwszy (1874-1890) – przekwalifikowanie się, intensywna praca naukowa – napisał w tym czasie 28 prac, część z nich była istotna i nowatorska, oraz praca dydaktyczna – szeroki program wykładów, realizowany przez niego samotnie do 1910. Jako geograf starał się zwiększyć znaczenie geografii, postrzeganej wówczas jako nauka pomocnicza, m.in. poprzez starania o utworzenia seminarium geograficznego. okres drugi (1891-1910) – poświęcenie się pracy dydaktycznej. Przez 23 lata kierował komisją egzaminacyjną dla kandydatów na nauczycieli szkół średnich, dzięki swojej sumienności i wysokim wymaganiom przyczyniał się do podniesienia poziomu kadry pedagogicznej Galicji. Cierpiał na tym jednak rozwój nauki, wykłady, chociaż starannie przygotowane, były szablonowe i nie przygotowywały do samodzielnej pracy naukowej. okres trzeci (1910-1917) – pojawienie się współpracowników: Ludomira Sawickiego i Jerzego Smoleńskiego, który m.in. odciążyli go w pracy dydaktycznej;