Turystyka Dolinę środkowego Renu odkryli dla turystyki w XVIII w. młodzi przedstawiciele brytyjskiej arystokracji zatrzymujący się tu w drodze do Włoch. Wraz z rozkwitem romantyzmu reńskiego dolina stała się popularnym celem podróży arystokracji i inteligencji niemieckiej. Turystyka wsparta wprowadzeniem rejsowych połączeń rzecznych w 1827 oraz połączeń kolejowych (1840–70), przyczyniła się do ponownego rozkwitu gospodarczego doliny. Zainteresowanie regionem zaczęło maleć w latach 80. XX w.
Historia Wczesne osadnictwo Badania archeologiczne potwierdziły ślady pierwszego osadnictwa w tym regionie z epoki kamienia. W okolicach Stadtwald koło Boppard i w Breyer Wald znaleziono kurhany, a na wzgórzach Dommelsberg koło Koblencji i Hünenberg koło Sankt Goarshausen odkryto pozostałości wałów. Na zachodniej granicy Renu środkowego znajdują się również ślady osady celtyckiej. W Pfalzfeld odkryto pochodzącą z IV w. p.n.e. stelę nagrobną (tzw. Pfalzfelder Flammensäule) oraz grób książęcy w Waldalgesheim.
W IV w. p.n.e. region Renu środkowego należał do strefy wpływów kultury śródziemnomorskiej. Połączenie północ-południe pomiędzy ujściem Nahe a ujściem Mozeli sięga czasów przedromańskich. Zostało ono później rozbudowane przez Rzymian.