Podejście to kładzie nacisk nie tylko na cele ekonomiczne (zysk, przyciągnięcie inwestorów), typowe dla marketingu terytorialnego, ale również na cele społeczne, takie jak tożsamość miejsca, poczucie przynależności oraz jakość życia, opierając się na paradygmacie homo geographicus (człowieka w relacji z przestrzenią), a nie tylko homo oeconomicus.
Współczesny marketing miejsc wykorzystuje koncepcję placemakingu (tworzenia miejsc) jako narzędzia budowania produktu terytorialnego. Placemaking w marketingu miejsc jest procesem wielowymiarowym i interdyscyplinarnym, mającym na celu ożywianie przestrzeni publicznych poprzez angażowanie lokalnych społeczności (podejście bottom-up). W literaturze przedmiotu wyróżnia się typy placemakingu wspierające marketing miejsca:
Placemaking tradycyjny – długofalowe planowanie i projektowanie przestrzeni przyjaznych użytkownikom.
Placemaking taktyczny (tactical urbanism) – krótkoterminowe, niskokosztowe interwencje w przestrzeni (np. tymczasowe meble miejskie, parki typu pop-up), służące testowaniu rozwiązań przed ich ostatecznym wdrożeniem.
Placemaking kreatywny (creative placemaking) – wykorzystanie sztuki i kultury (np.