Można to robić najprościej – wierszami alfabetycznie lub według metody ustalonej między osobami, które będą używać tabeli. Liczba znaków, które można w zmieścić w takiej tabeli można opisać wzorem: liczba znaków w tabeli = 10 × liczba wierszy ze współrzędnymi + liczba znaków słowa-klucza. Jak widać 8 znaków to logiczne maksimum długości klucza, ponieważ przy 9 powstaje tablica z liczbą pól mniejszą, niż długość najprostszego alfabetu.
Poniżej przykład szachownicy z rozwidleniem. Słowem-kluczem jest ESTONIA.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 E S T O N I A 8 Ą B C Ć D Ę F G H J 9 K L Ł M Ń Ó P R Ś U 0 W X Y Z Ż Ź . , sp. L/C
Jak widać zmieściły się w niej nie tylko polskie znaki, co umożliwia szyfrowanie tekstu bez ryzyka pomyłek-przejęzyczeń, ale także podstawowe znaki interpunkcyjne, a nawet kod dla spacji (sp.). Umieszczono w niej również znacznik L/C. Był on praktycznie standardowo stosowany przez agentów używających szachownicy, a oznaczał początek i koniec zapisu liczby. Osoba odszyfrowująca tekst po odczytaniu znaku L/C wiedziała, że następujące po nim cyfry nie są kodami liter, tylko elementami liczby. Dopiero następne pojawienie się znacznika L/C oznaczało powrót do zaszyfrowanych liter.