W 76 p.n.e. wszedł w kolegium pontyfików. W 73 p.n.e. poparł uniewinnienie Lucjusza Katyliny, oskarżonego o romans z westalką. Występował przeciw ustawie Aulusa Gabiniusza (lex Gabinia) przyznającej imperium (władzę równą władzy namiestników prokonsularnych we wszystkich prowincjach na głębokość 400 stadiów od morza) Pompejuszowi na wojnę z piratami. W przytoczonej przez Kasjusza Diona mowie argumentował, że nie powinno się powierzać tej samej osobie tylu stanowisk po kolei, wskazując Mariusza i Sullę jako negatywne przykłady do czego to prowadzi, że sprawy republiki powinno się powierzać wybieranym zgodnie z prawem na rok konsulom, pretorom i innym urzędnikom a nie tworzyć nadzwyczajne pełnomocnictwa, że niebezpieczne dla państwa jest składanie w ręce jednego człowieka zbyt wielkiej władzy. Według Wellejusza Paterkulusa dobrowolnie zaprzestał sprzeciwu wobec zgodnego stanowiska ogółu i zaszczytnym dla niego głosom, że w razie potrzeby jemu samemu przyznano by taką władzę. Sprzeciwiał się także ustawie Manliusza (lex Manlia) mianującej Pompejusza dowódcą w wojnie z Mitrydatesem.