W 65 p.n.e. był cenzorem; zablokował usiłowania swojego kolegi Marka Krassusa przyznania obywatelstwa mieszkańcom Galii Transpadańskiej i obłożenia daniną Egiptu; w rezultacie obaj złożyli urząd nie przeprowadzając spisu. W żywocie Katona Młodszego Plutarch relacjonuje konflikt Katulusa i Katona w sprawie ukarania jednego z urzędników. Katon zarzucał Katulusowi niegodne cenzora poparcie dla nieuczciwego człowieka. W 63 p.n.e. starał się o godność najwyższego kapłana, Pontifex Maximus po zmarłym Metellusie Piusie. Kandydaturę swoją zgłosił też Cezar. Według Plutarcha Katulus obawiając się przegranej próbował przekupić Cezara, by ten wycofał swą kandydaturę, ale spotkał się z odmową. Doszło do wyborów i Katulus przegrał wybory z Cezarem, mimo że powszechnie był uważany za najgodniejszego senatora.
W 63 p.n.e. doszło do spisku pod przywództwem Lucjusz Sergiusza Katyliny. W czasie obrad senatu Katulus odczytał list od Katyliny, w którym ten tłumaczy się, że opuszcza miasto oplątany siecią fałszywych zarzutów i próbuje usprawiedliwiać swoje postępowanie, a tymczasem powierza Katulusowi dbanie o swoją żonę, Orestillę i pasierbicę.