Katulus tym niemniej aktywnie wspierał Cycerona w walce ze spiskiem Katyliny; występował o karę śmierci dla jego uczestników; wraz z Katonem zawzięcie sprzeciwili się wnioskom Cezara o zastosowanie tylko uwięzienia spiskowców, rzucili nawet na Cezara podejrzenia, że sam sprzyjał spiskowcom i próbowali skłonić konsula, Cycerona do podjęcia kroków przeciw Cezarowi. W 62 p.n.e. Cezar, w pierwszym dniu swojego urzędowania jako pretor, oskarżył Katulusa o niegospodarność funduszami publicznymi (disquisitio de peculatu) przy odbudowie tej świątyni i próbował przekazać pieczę nad tym zadaniem Pompejuszowi. Zdecydowany opór ze strony optymatów zmusił Cezara do poniechania tych wniosków. Zmarł w pierwszej połowie 60 p.n.e. śmiercią naturalną, jako ogólnie podziwiany i szanowany polityk, który zawsze przedkładał dobro ogółu nad wszystko inne nie dożywając wojny domowej między Cezarem i Pompejuszem, która przyniosła kres republice.
Zobacz też Drzewo genealogiczne Lutacjuszów
Przypisy
Kategoria:Konsulowie Republiki Rzymskiej Kategoria:Urodzeni w II wieku p.n.e. Kategoria:Zmarli w 60 p.n.e.