Do 1885 był praktykującym lekarzem w rodzinnym Inowrocławiu. Następnie odbył podróż do Rzymu, gdzie od dłuższego czasu rezydował kardynał Ledóchowski, i uzyskał jego poparcie. Po powrocie do Wielkopolski mianowany został wikariuszem w Poniecu, w 1888 przeszedł na analogiczne stanowisko do Pszczewa, wreszcie w 1892 uzyskał probostwo w Śnieciskach. Przepracował tu 17 lat. Za zgodą Izby Lekarskiej i kurii biskupiej obowiązki proboszcza wykonywał jednocześnie z praktyką lekarską. Cieszył się w okolicy sławą dobrego, zamiłowanego lekarza, do którego oczekiwały zazwyczaj dłuższe kolejki pacjentów niż wiernych potrzebujących posługi duszpasterskiej. Nie bez znaczenia pozostawała też decyzja władz kościelnych, które zgodziły się na praktykę lekarską Marszewskiego pod warunkiem zrzeczenia się przez niego honorariów.
W 1919 przeszedł w stan spoczynku i osiadł w Bninie, gdzie niebawem 28 stycznia 1920 zmarł i został pochowany na przykościelnym cmentarzu.