Charakterystyka Według krytyka filmowego Michaela Arnzena, filmy gore „świadomie celebrują efekty specjalne gore jako formę sztuki”. W przeciwieństwie do typowych horrorów, które bazują na takich lękach, jak strach przed nieznanym, nadprzyrodzonym czy ciemnością, źródłem grozy w filmach gore jest fizyczne zniszczenie ciała i towarzyszący temu ból. W tego typu produkcjach szczególny nacisk kładzie się na warstwę wizualną, styl i technikę, w tym na dynamiczne, intensywne ruchy kamery.
Podczas gdy większość horrorów dąży do przywrócenia porządku społecznego i moralnego, gdzie dobro zwycięża nad złem, filmy gore cechuje brak uporządkowanej struktury. Arnzen zauważa, że „spektakl przemocy zastępuje jakiekolwiek próby narracyjnej spójności, ponieważ gore jest jedynym elementem filmu, który pozostaje konsekwentny”. Produkcje te często charakteryzują się fragmentaryczną narracją oraz chaotycznym stylem reżyserskim, na przykład „maniakalnymi montażami pełnymi subiektywnych ujęć kamery, dynamicznymi przejściami między ściganym a ścigającym, czy złowieszczymi zestawieniami kontrastujących obrazów”.