W latach 70. popularność filmów gore spotkała się z ostrą krytyką i reakcjami cenzorskimi w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. W USA krytyk filmowy Roger Ebert potępił takie filmy, jak Pluję na twój grób (1978), a w Wielkiej Brytanii poseł Graham Bright wprowadził Video Recordings Act, który ustanowił system cenzury i certyfikacji filmów wydawanych na kasetach wideo. W wyniku tej ustawy wiele filmów gore zostało zakazanych i określanych w brytyjskiej prasie mianem „video nasties”.
Niektórzy twórcy gore z czasem zdobyli uznanie w głównym nurcie kina. Przykładem jest Peter Jackson, który rozpoczął swoją karierę w Nowej Zelandii od reżyserii filmów gore Zły smak (1987) i Martwica mózgu (1992). W tych produkcjach Jackson zastosował tak przesadny poziom gore, który stał się elementem komediowym. Produkcje tego typu określane są mianem „splatstick”, czyli połączenia komedii slapstickowej z motywami gore. Gatunek splatstick jest szczególnie popularny w Japonii, czego przykładem są takie filmy, jak Robo geisha (2009), Tokijska Policja Gore (2008) i The Machine Girl (2008).